the nothing song.

58.

2012-02-15T23:48:00.005+01:00

*
tykanie zegara uświadamia mi jak bardzo oddaliłeś się ode mnie.
i jak bardzo oddalasz się z każdą pierdoloną sekundą.

you've gotten into my bloodstream.

57.

2011-12-17T03:25:00.007+01:00

To miasto podobno nigdy nie śpi.
A już na pewno nie w piątkowe wieczory.

Może i chciałabym za parę godzin obudzić się w innym miejscu na świecie, może i chciałabym zasypiać ze światłami neonów tańczącymi na ceglastych ścianach. Może i chciałabym czuć się bezpieczna. Może i chciałabym, by ostatnim obrazem przed snem była twarz tej osoby śpiącej obok. Może i chciałabym mieć tę cholerną pewność każdego dnia. Może i chciałabym załatwić sprawy niezałatwione i poukładać to, co zostawiłam na później. Może i chciałabym, by to wszystko wyglądało inaczej.
Może i chciałabym, może muszę coś z tym zrobić, może zrobię.
A jednak dobrze mi w tych brązowych ścianach, wśród nadmiaru zdjęć, które opowiadają o tym, co było i minęło, i nigdy nie wróci. Dobrze mi z tym, że w końcu dorosłam do tej świadomości. Dobrze mi z tym cichym soulem sączącym się z gramofonu, z laptopem na kolanach, mentolowym dymem przemieszanym zapachem mandarynek.
Mogłoby jeszcze być mi dobrze ze sobą.

Powiedział mi, że chciałby bym któregoś dnia poznała kogoś, kto będzie potrafił ogarnąć ten cały bałagan we mnie. Kogoś, kto sprawi, że będę czuła, iż jestem dobrym człowiekiem.
Ja też.

56.

2011-11-21T02:39:00.007+01:00

Jednego wieczora mówię: chciałabym umrzeć, chyba że zapalę, następnego: już nie muszę umierać, wciągając dym w płuca. A później przychodzi noc taka jak ta, ta noc. Czuję wtedy jak uderzam w kant stołu z prędkością 280km/h i rozpieprzam się na miliardy kawałeczków.
*
Chciałabym żeby ten rok się skończył. Chciałabym być w całkowicie innym miejscu, zacząć wszystko od nowa, poukładać siebie od początku. Chciałabym żeby to wszystko się nigdy nie wydarzyło. Chciałabym wiedzieć wcześniej. Chciałabym, by ktoś dał mi możliwość wyboru mówiąc, że cokolwiek się stanie – wszystko będzie w porządku.

make everything ok -> making everything ok is in progress ->
everything is ok now!

(if everything is still not ok,
try checking your settings of perception of objective reality)

55.

2011-10-19T19:45:00.002+02:00

przecież nie jestem niezastąpiona.

oh wow, but fuck you.

54.

2011-09-20T03:43:00.003+02:00

po raz czwarty, od rozpoczęcia tego roku, uczę się oddychać.
a mówili, że do trzech razy sztuka. uwierz, że później jest już łatwiej.

*
untitled picture, bo to by mogło trwać wiecznie.

53.

2011-08-24T17:29:00.003+02:00

z zaleceń lekarza:
20mg egzystencjalny ryk – dożylnie, 4x, czas działania: śr. 2-3 min.

boję się, że jeśli czegoś nie zrobię ze swoimi planami i zamiarami, nie zweryfikuję rzeczy ważnych, ważniejszych i chujowych to wyląduję w życiu jako bohater drugoplanowy po zabiegu lobotomii.

powiedz mi - dlaczego najbliższe osoby sprawiają, że czujesz się jak gówno?

52.

2011-07-07T23:54:00.004+02:00

cześć.
spuszczam wzrok i się przedstawiam.
jestem o., jestem.
miałam kiedyś przyjaciela, wiesz?
kiedyś zadzwonił do mnie może o szóstej, a może siódmej,
nie pamiętam..,
żeby sprawdzić czy nic mi nie jest, czy wszystko ze mną w porządku,
bo przyśnił się mu mój wypadek.
pamiętam, że się strasznie przejął,
a ja go chciałam uspokoić późniejszym esemesem.
pamiętam też, że kiedyś wyszedł ze mną o wpół do pierwszej w nocy,
ponieważ nie chciał bym chodziła sama po mieście.
wiesz.. zastanawialiśmy się wtedy,
była pełnia, piękne niebo, gwiazdy,
czy wskoczyć do basenu, a może popływamy?
a jak się poznaliśmy to bałam się,
była zima, mróz, a my spacerowaliśmy,
że nie będę miała o czym z nim rozmawiać,
tak, wiem, to śmieszne.
pamiętam jak chyba pierwszy raz prawdziwie mi zaufał,
chyba,
siedzieliśmy po dwóch stronach stolika,
byłam zwrócona twarzą w stronę ognia i go prawie nie widziałam.
a wiesz, no tak, nie, nie wiesz, no ale,
kiedyś gdy siedzieliśmy na boisku powiedział,
że chciałby mnie zobaczyć ubraną całościowo w róż,
albo skórę,
chyba strasznie mnie to wtedy rozbawiło.
a innym razem na tym samym boisku planowaliśmy wspólny wylot,
na obiad lub kolację do londynu,
ale to jak będziemy bogaci, wrócę później, lecę do londynu,
chyba to wszystko przez MISia.
wiedziałam, że mogę do niego zadzwonić w każdym momencie,
mimo że nie zawsze to robiłam,
zgadzał się, szliśmy, rozmawialiśmy,
w pewnej chwili powiedział:
‘jesteś teraz osobą, którą lubię najbardziej na świecie’.
czasami kciukiem wciskałam pod komunikatem odebranych wiadomości: 1,
pokaż,
.,
i uśmiechałam się widząc
dwukropek nawias dwukropek gwiazdka,
a za co to,
za to że jesteś.
nie rozumiesz tego, prawda?
chodziliśmy na pueble, siadaliśmy na urwisku,
piliśmy reddsy,
zielony
żółty,
raz uciekłam z lekcji, miał urodziny,
szła profesor od włefu z grupą dziewczyn,
zmieszanie, schowaj piwo.
jak odbierałam od niego telefon,
czekała mnie zawsze dłuższa rozmowa, przeważnie się śmiałam.
lubiłam jego wiersze,
bo on pisał wiersze, wiesz?
ale przestał.
czasem na mnie krzyczał, czasem uspokajał, a czasem po prostu słuchał,
i mówił, rozmawiał, o sobie, naprawdę, o sobie,
możesz nie wierzyć, ja swoje wiem.
pamiętam też, jak wychodziliśmy razem,
zawsze mieliśmy o czym rozmawiać,
a jeśli milczeliśmy to nie było to niezręczne.
wiesz, wiedziałam,
że mogłabym się w nim zakochać,
mogłabym, mogłam.
mam jedno ładne zdjęcie nas obojga,
wisi u mnie na ścianie, która jest tłem tego właśnie zdjęcia,
a on nie lubił zdjęć.
ostatnio,
dwa razy budziłam się przestraszona,
bo przecież widziałam jak umiera, to tylko sen, ale widziałam,
łapałam za telefon,
odkładałam z powrotem pod poduszkę,
a później nie mogłam już zasnąć, słuchałam coldplay i patrzyłam,
sufit czasem uspokaja.
ach, wiesz, nie znoszę czerwca,
później tylko pustka,
i cichy pisk, ciągła linia,
nie mam ochoty, nie chcę, nie mam ochoty.
odwracam głowę w bok,
skończyłam, czy mogłabym już iść?
wstaję i odchodzę,
cześć,
jestem o., jestem.
miałam kiedyś przyjaciela, wiesz?
nie do zobaczenia.

ps. wrócisz?

[2007]

wrócił wtedy i powiedział, że już nie zostawi mnie na pół roku bez słów.
a teraz? a teraz, cztery lata później, nie mam pojęcia co z nami będzie.

babe, i'm gonna leave you.

51.

2011-06-08T14:29:00.007+02:00

-Ty będziesz opowiadać więźniom politycznym w Chinach o Platonie, a ja dziennikarzom, że dobrze nakurwiałam tęczą na studiach.

siadam na parapecie, odpalam fajka, przyglądam się światłom tego miasta, słucham m.hawthorne'a i tak myślę, że to się musi wszystko ułożyć. najpierw muszę poukładać to ja, a później reszta powinna się wyklarować sama. niedługo będę mogła ostatnie sześć miesięcy wrzucić do pudełka z podpisem `co było, a nie jest, nie pisze się w rejestr. liczę na możliwość aplikowania sobie dystansu tysiąc kilometrów stąd, dystansu przemieszanego z nikotynowo-zielonym dymem. a gdy wrócę przyjdzie czas na realizowanie podpunktów z listy rzeczy do zrobienia, którą najpierw wrzuciłam pod łóżko, a później na zawołanie o niej zapomniałam. z tyloma planami przyjechałam do tego miasta, jakby miliard lat temu.
-co się z nami stało? kiedy przestaliśmy być dzieciakami z podwórka?
-o kurwa, a wydawało się, że jesteśmy nieśmiertelni, że nas to nie dotyczy..

mówiła mi kiedyś, że nie można swojego życia przeleżeć, przespać, że kołdra nie schowa mnie przed rzeczywistością. ja kiwałam pobłażliwie głową i przytulałam się do poduszki, by jak najszybciej zamknąć oczy. wyśniłam sobie ten świat, nie musiałam wcale wkładać tam koła ratunkowego i skakać na głęboką wodę. ale zaczęłam się bać, że obudzę się któregoś dnia i okaże się, że świat nie zaczekał na mnie, a ja przecież jestem słabym zawodnikiem w biegach długodystansowych.
liczę tylko, że Ty jednak wciąż będziesz obok.

-kocham muzykę i chcę ją mieć na wszystkie sposoby.
-powiedział Leszek Możdżer, a ja pomyślałam, że dobrze byśmy się zrozumieli.

50.

2011-05-10T18:59:00.007+02:00

rozważam wciąganie nosem białego proszku.
kreska, karta kredytowa, banknot w celu wyrwania się z rzeczywistości i pogrążenia w krainie pastelowych jednorożców, białych królików i wielkich cylindrów. teraz już spadam w tę krainę czarów z taką mocą, że huk spowoduje jakiś kataklizm, przemieszczenie się płyt tektonicznych.
`że mi pozwolisz spieprzyć wszystko.

marvin g. nie koi, nikotyna nie uspokaja, kofeina nie pobudza, alkohol nie rozwiązuje, natłok zajęć nie odrywa, ludzie jednak wcale nie pomagają.
skórki tak łatwo odchodzą. a później muszę chować zakrwawione palce.

zaplanujmy morderstwo doskonałe.

49.

2011-04-09T22:34:00.004+02:00

boję się. co jeśli obiecane szczęśliwe zakończenie, żyła długo i szczęśliwie, okaże się fejkiem? jeśli zabraknie hajsu na zrealizowanie projektu, scenarzysta spierdoli robotę, producent rzuci to w cholerę, a aktorzy przedawkują kokainę?

błogosław papierosy, bo ludzie są do dupy.

48.

2011-01-18T08:04:00.000+01:00

a pamiętasz jak?

a pamiętasz jak późną, letnią nocą siedzieliśmy nad basenem, mocząc w nim nogi, rozmawiając o życiu?
a pamiętasz jak wpadłam do fontanny i musiałeś po mokrych śladach iść do mojego mieszkania?
a pamiętasz jak siadywaliśmy na werandzie w centrum świata, byś mógł ułożyć się w całość?
a pamiętasz jak przychodziłeś do mnie pod blok, by siedzieć na ławce, oglądać gwiazdy, trzeźwieć?
a pamiętasz jak leżeliśmy na trawie i opowiadałam sny, a Ty powiedziałeś, że chciałbyś mieć taki popierdol w głowie jak ja?
a pamiętasz jak chodziliśmy tymi uliczkami, trochę wstawieni, znalazłeś lokomotywę i śmiałeś się, że jestem w piżamie?
a pamiętasz jak przesiadywaliśmy godzinami na boisku za kościołem paląc fajki, pijąc redd'sy, mówiąc?
a pamiętasz jak uciekaliśmy z lekcji i chodziliśmy na pueble, by obserwować miasto z perspektywy?
a pamiętasz jak nie było dnia, byś do mnie nie przyszedł, byśmy nie porozmawiali ze sobą?
a pamiętasz jak bardzo uwielbiałam tę szarlotkę?
a pamiętasz jak po tej całej autodestrukcji podszedłeś do mnie, przytuliłeś i powiedziałeś, że beze mnie nie istniejecie?
a pamiętasz jak spędzaliśmy większość wieczorów wszyscy razem, jak byliśmy razem?
a pamiętasz jak uczyłeś mnie jeździć samochodem po lesie, co ograniczało się do trzymania kierownicy?
a pamiętasz jak zauważyliśmy, że kościół z odległości wygląda jak wieża ajfla?
a pamiętasz jak uwielbialiśmy razem patrzeć w niebo?

a pamiętasz te wszystkie piosenki, które składając w całość miałabym najlepszy soundtrack życia?
a pamiętasz kiedy to wszystko jakoś zniknęło?

-jestem w więzieniu w Meksyku..
-nic się nie martw, zaraz tam będę.

47.

2010-12-04T02:44:00.002+01:00

czas antenowy start.

przez ostatnie miesiące podnosiłam się z poziomu błota więcej razy niż przez całe życie. kładłam się twarzą w to błoto sama, też more. a teraz, choć wciąż wsiadając do autobusu włączam marvina g., chucham na szybę i przeciągam po niej palcem, teraz wiem, że nie chcę kłaść się twarzą w śnieg, ani w błoto, nawet w ciepły, nadmorski piasek. wstałam. i chcę tak stać, iść, cofać się, ale na własnych nogach. bez dłoni utrzymujących mnie pod pachami, bez sznurków. i możesz mówić, że jestem bardziej popieprzona niż się wydawało, że obserwując mnie samą w czterech ścianach otwierasz szerzej oczy. jak w tej audycji, której ostatnio razem słuchaliśmy - co robi facet, gdy zostaje sam w domu. co robi człowiek, tak skonstruuj pytanie.
a w ogóle - przecież nie mówiłam, że będzie łatwo. wspominałam, że przeglądając facebook'a stwierdziłam, iż nie jestem taka wyjątkowa, jak mi się wydawało. w końcu sądziłam zawsze, że tylko ja uderzam właśnie małym palcem u stopy w tę pieprzoną szafkę w przy drzwiach. a tu ponad 3 tysiące osób są pokrzywdzone w ten sam sposób. zdarza się. ale nie umniejszałam tym sobie tych wszystkich chorych akcji, zajebania się po drodze. nie wyleczę się z tego. wolę sobie z tym radzić. ugłaskałam swoje demony z szafy, a i z diabłem fajnie nam się pali fajki siedząc na parapecie. chociaż zima znów zaskoczyła drogowców, komunikację miejską, również parapety. nie będę oddawać swojej indywidualności, zostawiam ją sobie razem z tym całym bałaganem. nie wpieprzę się w związek, pieprzyć relationship, zostańmy przy friendship. dlatego ktokolwiek z was, którzy przekroczyliście próg -

dobrze mi tu, chcę tu posiedzieć,
możesz posiedzieć ze mną.

46.

2010-09-17T03:49:00.004+02:00

_
czasem potrzebuję tylko, by uwierzył we mnie ktoś niebędący mną.

racing like a pro.

a poza tym - mogłabym zawsze wychodzić na zdjęciach tak, jak w świetle własnej łazienki.

45.

2010-08-07T18:44:00.003+02:00

w nocy budzę się zapłakana, poduszka jest mokra, a ja rozpaczliwie próbuję złapać oddech, i, kurwa, nie mogę. chociaż łatwiej patrzeć i wstawać, łeb nie pęka z nadmiaru piękna, jakoś na razie wszystko spod łóżka pojechało na wakacje. szafy nie otwieram. tylko dziś zadzwoniły na komórkę i opowiadały jak wyjazd, ale zapomnę o tej rozmowie przecież. a od jutra - nie mogę spać, bo trzymam kredens.

-nie, dzięki, sama sobie poradzę z wniesieniem fortepianu na 10. piętro.

44.

2010-07-19T18:33:00.002+02:00

- czy czasami nie masz już tego dosyć? - zacząłem. - czy nie boisz się, że spaprasz sobie życie, jeśli czegoś z nim nie zrobisz?
...
- ale mnie nie daje nic więcej. rozumiesz? i na tym polega problem. właśnie na tym - oświadczyłem. - w ogóle niewiele rzeczy coś mi daje. jestem w kiepskiej formie. w parszywej formie.

najbardziej w ciągu dnia nie lubię wstawania z łóżka. w związku z tym, boję się co dalej, jeśli czegoś z tym nie zrobię.

43.

2010-06-29T18:01:00.002+02:00

pogrywam sobie z czasem w kulki, albo kapsle, wszystko zależy od jego nastroju. ma pierwszeństwo, w końcu jest starszy, proszę bardzo.
tylko, że znowu nie wiem co dalej, kogo pytać, diabeł przestał wpadać na okno, a demony z szafy mnie tylko irytują, pogadać się z nimi nie da. nie wiem też o czym mogę myśleć, a o czym nie powinnam, nie pilnuję swoich snów, nikt inny również. słuchawki się szybciej rozplątuje niż mnie.

w sumie chyba nie lubię wakacji - nie ogarniam co ze sobą zrobić.

42.

2010-04-14T08:28:00.003+02:00

jeśli zechcesz odejść - proszę, nie przychodź, by mi o tym powiedzieć.

chyba tylko czas ma aktualnie monopol na rozegranie z życiem tej partyjki w trzy-pięć-osiem, jesteś łosiem. nie wiem nawet któremu kibicuję, oczekuję tylko trafnych i satysfakcjonujących odpowiedzi, niekoniecznie rozwiązania na raz dwa trzy. za dużo myśli, za mało czynów mam schowanych w skarpetkach, a po ośmiu godzinach to wszystko strasznie śmierdzi. zostaje mi tylko nadzieja, że się nie zmęczę obrotami, a mój anioł stróż jednak za mną nadąży.

ale mógłbyś mnie przytulić.

41.

2010-04-06T22:16:00.004+02:00

nie podejrzewałam, że rzeczy odsunięte i pozostawione daleko za sobą mogą tak szybko wrócić. że tak niewiele potrzeba. a palone papierosy wcale nie ułatwiają ogarniania rzeczywistości, nie ułatwiają praktycznie niczego, prócz rytmicznych głębokich wdechów i wydechów. powroty do punktu wyjścia, nie opowiadaj mi już o nich.

nie wiesz jak bardzo chciałabym być wciąż w domu,

a nie znów witać stolicę smutnymi oczami.

maybe tomorrow i find my way..

40.

2010-03-03T23:32:00.003+01:00

-kim był ten koleś, z którym przyszłaś?
kim była ta dziewczyna, którą trzymałeś za rękę? i dlaczego tak będzie?

-poszłaś sobie z tym typem, a ja myślałem, że pójdziesz z nami.

banalny banał, żesz kuźw.

39.

2010-02-15T00:39:00.000+01:00

jest luty,
pierwsza sesja za mną, zakochałam się w moim nowym świecie.

myślę, że powinnam, kurwa, studiować toksykologię,

ale strasznie nie lubię takich akcji,
choć zawsze się mnie trzymają.

39.

2010-01-07T23:14:00.002+01:00

czasem..
(takim czasem jak ten teraz.)
..czasem tylko się dziwię, że nie jest mi dobrze juz nigdzie. że nigdzie dobrze.
że całkiem jakbym sobie nagle zdała sprawę z tego, że moje miejsce..
(moje - nie w egoistycznym znaczeniu, że tylko, że na własność, że ja.)
..moje miejsce przestaje istnieć. zapewne na chwilę tylko.

ale ta chwila potrafi rozwalić mnie
na miliony i miliardy drobnych kawałków.
szkła.

i ani slońce, ani zaliczenie, ani uśmiechy, ani gorąca rumowa czekolada, ani długie rozmowy, słowo okej nie kończą ostatecznie tego dnia plusem.

znów idę spać,
znów się obudzę,
znów nic nie ulegnie zmianie.

znów nie czuję się u siebie jak u siebie.
mój azyl, moje kolory, nie mój, nie moje, nie chroni, płowieje.

wstaję,
nerwicę czas zadymić.

38.

2009-11-09T22:19:00.004+01:00

po raz kolejny zauważyłam potwierdzenie życiowej jak cholera, teorii 'półki w księgarni'. i nie mów mi, Człowieku, że nie zgadza się to z rzeczywistością. składałam myśli i wizje przyszłego, brand new life na bardzo zaludnionej wyspie, z dala od tej koncepcji. jednak ani lata, ani nowe znajomości nie odbiegają od pieprzonej księgarni w żadną z możliwych stron. wchodzisz nadal, patrzysz przed siebie, sięgasz po książkę, która albo ma intrygujący tytuł, albo interesującą oprawę. wchodzisz, bierzech, wychodzisz. czyli wchodzicie, bierzecie i wychodzicie. magazyn zdecydowanie ssie, przecież nikt inny jak sam ekspedient tam nie zagląda. a jako, że nie pobierali ode mnie czynszu znów trafiłam do pieprzonego magazynu. wyrywanie kartek, niszczenie okładki, zaginanie rogów źle wpływa na całokształt i atrakcyjność reklamowanego przedmiotu. całkiem jakby w tytule pozycji literackiej widniało jedno słowo - 'spierdalaj'. szukaj w katalogu imiennym pod 'chuj ci do tego'. przeciekawa sprawa, tylko, że nie z perspektywy zakurzonego kawałka drewna. i wiesz, nie zapowiadają się rychłe wiosenne porządki.
***
zaczęłam biec. razem z całym tłumem wciąż gdzieś się śpieszę, po coś gonię, z jakiegoś powodu nie łapię oddechu. moje drogi oddechowe karmią się jedynie dymem z nikotyną. taki głupi parowóz ze mnie. ej, autobus mi ucieknie. ej, muszę to załatwić. ej, zaraz mi to zamkną. taktem życia już nie jest 'na dwa', a 'na cztery'. bardzo zaludniona wyspa wciąga każdego w swój własny rytm i tym sposobem te 'każdy' tyka zupełnie jak ona. grunt to zdolności przystosowawcze. chciałam wyspy, nie chciałam narzuconego rytmu. nie chciałam poczucia, że doba ma za mało godzin, tydzień ma mało dni, a łikend jest urwanym cholernym zachłyśnięciem wódką i pobytem w Izbie Wytrzeźwień. tu, wiesz, nawet kwiaty pachną mniej intensywnie, woda jest mniej delikatna, a powietrze mniej powietrzem. stąd też moje poszukiwanie, chociaż krótkiej, przerwy na życie i możliwość włączenia opcji 'slowly'. gdzieś w tym wszystkim zatraciłam siebie, swoje przemyślenia, słowa - 'ja' i 'wy'. pozostało szeroko pojęte to i tamto. czyli - wyczytaj w tym chęć krótkiego powrotu do życia w siedemnastotysięcznym mieście z kodem pocztowym zaczynającym się od tej samej liczby. chwila na siebie i chwila zapomnienia.
zasadniczo martwi mnie to, że już poczułam, iż nie potrzebuję tej szerokiej formy słowa 'wy'. funkcjonowanie jednostki w społeczeństwie jest nadal funkcjonowaniem samej jednostki. przyjeb mi po twarzy, ale wiedz, że nie wpłyniesz tym na moje aktualne widzenie świata i relacji interpersonalnych. się zmienia, się zmieniają, powiew powietrza jest dobry.
tęsknię do beztroskiego zauważania mikrokosmosu oczami szesnastoletniego dziecka z połową zwoja w mózgu. aktualne zwiększenie prędkości ograniczyło półkule mózgowe, pomimo ich większej zawartości. krajowy krótki odcinek autostrady zachęcający do szybkiej i brawurowej jazdy, ostatecznie i tak kończy się wsiową dwupasmówką z dziurami charakterystycznymi powierzchni księżyca. a odezwa do wszystkich bogów kończy się szyderczym napisem na kopercie. 'whatever'. nie zmienia to podejścia, że każdy bóg jest cynicznym dupkiem. cyniczny dupek i tak kiedyś udławi się swą dzienną dawką cynizmu w formie płynnej. cheers! końcem świata niech się martwią władze zwierzchnie. w końcu kto będzie płacił podatki?

okno na świat pierdolnęło
przy głośniejszym basie
i nie umożliwiło poskładania
się w jedną całość ;
pieprzone puzzle.

37.

2009-10-14T01:39:00.007+02:00

oglądałam dziś najpiękniejszy zachód słońca, tu, w Warszawie. najpiękniejszy z najpiękniejszych.

_
a teraz patrzę na chmury, które przypominają mi te z bajek Walta Disney'a, chmury o regularnych kształtach, idealnej barwie, napędzane wiatrem. i wiesz, w tym wszystkim staram się ogarnąć w głowie te studia.

spokojniej, spokojniej.

36.

2009-09-07T16:33:00.004+02:00

jeśli mówię, że to moja piaskownica i moje zabawki to tak właśnie jest. i dopóki nie zapraszam do wspólnej zabawy, nie pchaj się na mój teren z własnym przybytkiem, ponieważ tego najwidoczniej sobie nie życzę. sama potrafię zrobić babki i dokopać się do czarnej ziemi. sztukę otrzepania z piasku i umycia rączek również opanowałam. dlatego też broniąc swojej przestrzeni - dobiegam do bramy w dwie sekundy, a Ty? jak długo będziesz się ewakuować?
*
nie potrzebuję niczego ponad to, co aktualnie mam, mam w sobie. część zewnętrzna przestała być interesująca w chwili, w której przestała grać moją ulubioną melodię i skończyło się migotanie 256tysiącami kolorów. możesz mi nawet zabierać, już mi wcale nie zależy. przecież albo ja odłożę to na półkę, albo to odłoży mnie na półkę. trzy, dwa, jeden.
*
do opanowania w trybie natychmiastowym:
_oszczędzanie,
_zorganizowanie,
_realizowanie,
_kończenie,
_opanowanie;

a potem będzie juz tylko lepiej.

35.

2009-08-17T16:46:00.006+02:00

_siedząc na oknie i obserwując światła tego miasta, dochodzę do wniosku, że to był dobry rok. [oglądałam chwilę wcześniej zdjęcia, wiesz?] dwanaście miesięcy minęło od tamtej urodzinowej imprezy, po której wiele rzeczy się zmieniło. rzeczy, a nawet ludzi. tamte lato było okresem dni bardzo na plus, udanych wyjazdów, zajebistych momentów. te lato nie przyniosło ze sobą czegoś takiego, stwierdzam to już, chociaż się dla mnie jeszcze nie skończyło. chciałabym przy myśli o wakacjach`09 widzieć coś niepowtarzalnego, a nie sklepowe półki pięć na siedem i litry alkoholu w łikendy. dlatego też czekam na wschody i zachody słońca nad morzem, i bardzo nie chcę by te słońce mnie rozczarowało [nie radzę].
_wiesz, to był dobry rok. chciałabym wrócić jeszcze do tych ławek w salach i ławek wieczorową porą. do papierosów palonych w naszych miejscach. do całej beztroski, która była nieograniczona, choć mówili, że jej wcale w tym czasie nie poczujesz. do przedłużających się łikendów, gdy pisało się w wiadomości słowa `pierdolęnieidę. do picia wódki w małym gronie, i słów towarzyszących tej wódce. a nawet do stresu na tydzień przed, w trakcie, by po ewidentnie stwierdzić, że to cała bzdura. do przetańczonych nocy, tych w kolorach kiczu, tych na balkonach i tych od stu dni bifor. do wielu rozmów dniami, nocami, ustami i palcami. do deszczów meteorytów. was.
_móc wracać do tych chwil, za każdym razem, gdy się stwierdzi, że coś poszło nie tak. i w czyn wprowadzić słowa `chwilo, proszę, bądź wieczna!.
_cała ta chęć powrotów jest spowodowana myślą, że wygrany w loterii los na lepsze życie okaże się fejkiem. myślą, jakimś strachem. a przecież wyjścia awaryjnego może już nigdy nie będzie.

a pamiętasz jak siedzieliśmy na ławce pod blokiem i powiedziałam, że chciałabym policzyć te wszystkie gwiazdy ?
a pamiętasz, patrzyłeś na mnie przez długą chwilę w taki sposób, że miałam wrażenie, iż zatrzymałeś czas ?
to dobrze, zawsze pamiętaj.

34.

2009-08-04T23:04:00.002+02:00

naprawdę chciałabym nie wypowiadać, nawet w głowie, zdania:

cholernie się wszystko zmienia.

obiecaj, że wyjdzie na dobre!

33.

2009-07-16T10:05:00.006+02:00

cześć Świecie,
stajesz się piękniejszy każdego dnia, pomimo nowych wciąż informacji i wiadomości z wydarzeń aktualnych. każdego dnia wstając rano się uśmiecham, i nie widzę już tych problemów, którymi mogłabym się zadręczać jeszcze miesiąc temu. i dzięki Ci za spełnienie moich małych celów, bo przecież to miało być zapewnieniem, że będzie już tylko dobrze. a wszystko się układa, wszystko jest na swoim miejscu. i wszystko będzie najlepsze po zakupieniu biletu w jedną stronę, biletu do pięknego życia, docelowego. i nie musisz ze mną iść, Człowieku, wybrałam sama.
może żyję fartem i z fartem,

ale daj mi miliardy nawet -

- nie oddam go.

_

swoją drogą cieszę się, że są jeszcze w moim życiu ludzie, którzy chcą i potrafią spierdolić wszystko, co dla mnie ważne. cieszę się niesamowicie, bo wtedy muszę zaczynać od nowa, a początki mimo, iż trudne, zawsze przynoszą coś dobrego.

żyję dla takich chwil!

32.

2009-06-10T00:42:00.007+02:00

powiedziała mi dziś, że tak nie można, gdy rzuciłam w podłogę słowami niewystarczająca, zła, nie umiem. powiedziała mi dziś, że nie można być ciągle na trybie wyłączenia. przelała trochę uczuć, subtelnie kopiąc w tyłek.
próbowałam przeanalizować w ciągu tych paru sekund całą tę sytuację, zachowania, szczelną i sterylną otoczkę. nie wyszła jednak ani ta analiza, ani interpretacja, jedynie nasunął się jeden wniosek zamykający akt. chciałabym zmienić siebie tak, aby nie dokładać negatywów do małych światów bliskich ludzi. w eter kiedyś padło zdanie - zmieniaj świat od siebie. tylko czy nie jest egoistyczną myśl, iż ogół może być zależny od ciebie?
_
fakt, iż przyszedł czas kiedy mogę ze spokojem wcisnąć _on, bardzo mnie cieszy. to, że znów można powrócić do pełnowymiarowego życia. i chociażby tak jak dziś korzystać wpierw ze słońca, by tańczyć w deszczu, chwytać krople, obserwować pioruny. zachwycać się burzą. właśnie to.
są rzeczy, miejsca, chwile, które nawet trochę ujęte w słowa, nigdy nie będą mogły zostać odtworzone po raz kolejny. wklejasz je w siebie.
a teraz zastanawiam się tylko nad tym, jak daleko mi do Szczęścia-Na-Pełnym-Etacie. te przypięte do chwil zapisuję w pamięci.

gdybyś jeszcze bywał też.

muzyka emocjonalna?

31.

2009-06-03T17:12:00.005+02:00

chcesz coś wiedzieć? tak? to słuchaj.

nie walczę. w momencie, gdy coś idzie nie tak - nie walczę. wydawałoby się, że skoro nie zabiegam o to coś, musi być to rzecz niezbyt znacząca. error. właśnie o najważniejsze, najbardziej potrzebne, najistotniejsze rzeczy w moim życiu potrafię nie walczyć. może jest to spowodowane tym, iż boli fakt, że nie idzie po mojej myśli. a wiesz, mogę kłócić się o pierdoły, idiotyzmy, ale jeśli przyjdzie własnie ten moment, w którym słyszę słowo `nie, siadam, odwracam głowę, wciskam off.

i jakby to.. _turn the visuals: off.

/z cyklu: 20godzinny sen,
gdy zastanawiam się czy jest w ogóle teraz./

30.

2009-04-15T14:30:00.004+02:00

znów poczułam jak się żyje,
tymczasem? przełącz mnie na tryb_rób, życie zostawmy na później.

między pomiędzy gdzieś.

kasztanowiec mi zakwitł!

29.

2009-03-29T15:13:00.003+02:00

bez puenty, bez większego sensu, bez koncepcji dzisiejszych myśli.

czasem płaczę w niedzielne popołudnia, może dlatego, że cholernie nie lubię niedzielnych, szarych popołudni, a może dlatego, że czuję się wtedy jakaś sama, że zawsze wszystko kumuluje się właśnie w niedzielę. to tak jakby nazwa tego dnia przyciągała ogół tego, co może nie wyjść, co nie wychodzi, co jest po prostu do dupy. dlatego też pewnie płaczę. płaczę prawdopodobnie też z powodu zbliżającego się okresu, który zawsze przynosi ze sobą tak zwane `smutne dni. i stąd właśnie witamy w sezonie pierwszym odcinku czwartym pod wdzięcznym tytułem niebo wali mi się na łeb.
co do tego płakania jeszcze, jest muzyka, która wpływa na to, że jeszcze bardziej chce mi się ryczeć, że jeszcze bardziej mi smutno i źle. piękna muzyka, no, jak cholera piękna, uwielbiam wokal, dźwięki, tekst. bez określenia rodzaju, bez podawania konkretów, na niedzielę to, na wtorek inne. ale dozuję, bo przecież wtedy właśnie ryczę.
i tak właśnie wygląda niedzielne popołudnie. przysłonięte zasłony, koc, sweter, cappucino, starsailor i ja. co robię?

-i'm fine, thank's, how are you?

28.

2009-03-15T14:59:00.002+01:00

gdybyś chciał zapytać co siedzi w mojej głowie, prawdopodobnie odpowiedziałam najszczerzej jak tylko potrafię. -nie wiem.
drugą noc śnią mi się morderstwa, krew, wojna, płacz, krzyk, ucieczki, chaos przez największe ce-ha. starannie poukładać to wszystko byłoby najlepiej, jednak jakoś nie po drodze mi z tym jednak. i wiesz co jest w tym wszystkim najdziwniejsze? że ja budzę się jednego poranka z mokrym policzkiem, bo właśnie nie po trafię ułożyć tego w całość, a drugiego poranka chcę odtworzyć to jeszcze raz, i jeszcze, i jeszcze.. masakra i terror, odgrywam w tym ważną rolę, ty też, ostatecznie szukam jakiegoś ramienia, znajdując jedynie zimną ścianę zabierającą moje powietrze.

moje.

później siadam na łóżku, w rękach trzymam kubek z cappucino, chwytam dźwięki i jak zwykle stwierdzam, że chciałabym tak bardzo chcieć jak nie chcę. zamykam oczy.

czarno i gwiazdy.

27.

2009-03-02T23:40:00.002+01:00

chciałabym być kiedyś cholernie szczęśliwa. [Oni też.]
tak, wiem, każdy by chciał. już teraz jestem człowiekiem, który ma wszystko, czego ktokolwiek na tym etapie życia potrzebuje. Rodzinę, Przyjaciół, poczucie bezpieczeństwa, dach nad głową, rozum, serce i Dobry-Własny-Świat wokoło. jest tego naprawdę dużo, wiele, a nawet więcej, mimo to głupia chęć i pragnienia, by.. more, more, more. mentalność?
nie tkwię w zamkniętym zakładzie, gdzie Słońce rzadko się pojawia, gdzie trudno o szczery uśmiech patrząc z góry. nie tkwię w ścianach, które zapisały tyle krzyku, łez, smutku, żalu. ścianach, które chciałoby się nazwać bezwonnymi, lecz się nie da. On tkwi. jedno dziecko z wielu, które nie mają szansy na dobre zakończenia. dwa budynki, rząd drzew przy podjeździe, mały plac zabaw, dookoła las. przekroczenie bramy przyspiesza bicie serca, wywołuje dziwny strach, bo przecież tak blisko, a nie wydawałoby się, że. łatwiej w nieświadomości.. takie miejsce sprawia, że drobna rzecz może wywołać trzęsienie ziemi. czasem trzęsienia ziemi niosą ze sobą ciepło promieniujące w środku, czasem niszczą wszelkie uczucia. jak dziwnie przemieszane myśli potrafią się zagnieździć przy najmniejszej nawet styczności z taką rzeczywistością. przecież to niesprawiedliwe, gdzie się zgubił w tym wszystkim sensowny podział dla wszystkich. bo czy w takim razie trzeba płacić komuś za to, by dostało się tego trochę więcej, szczęścia/miłości/bezpieczeństwa, niż mieści się w malutkiej garści?
wczesna jesień, chłodny wieczór, dwie postacie idące wzdłuż leśnej drogi, przed siebie, byle najdalej, szybciej, ku. strach czy wiara.
pewnie do tej pory nie zdawałabym sobie sprawy z tego.

wiesz w ogóle jak piękny uśmiech może nieść ze sobą tabliczka czekolady? wiesz w ogóle, że może tkwić w niej też Nadzieja?

_this is human..

26.

2009-02-10T00:02:00.003+01:00

-na chuj było te kupowanie dystansu za 10zł na bazarze?
tak, tak, do Ciebie mówię. przestań się tępo patrzeć. do Ciebie, ejj, Ty! no, się lampka zapaliła - gratulacje. skończ popijanie tej kawy i podejdź do okna. musimy pogadać. coś najlepszego żeś zrobił, człowieku? siedzisz w tych czterech ścianach, pijesz kawę, palisz fajki, czasem się napijesz wódki, a czasem piwa. /wpadłbym poniszczyć się z wami, ale./ no tak, momentami nawet się uczysz albo coś czytasz, oglądasz. dobrze. a co masz z tego? prócz bólu głowy i bezsennych nocy przemieszanych z kacem, moralnym kacem też? wszystko co robisz jest przeciętne, człowieku, niewystarczające, nie na tyle dobre, by coś z tego Ci przyszło, zostało, zaprocentowało. łapiesz w ogóle do czego nawiązuję? może i łapiesz, oczy się Tobie rozbiegają, chyba rozkminiasz. prawdopodobnie też nie na tyle intensywnie, by później zmienić pokrętło z 'normal' na 'hard'. odpal i mnie tego fajka, skoro już wyciągasz paczkę. o nie, nie, nie, nie częstuj, podpal, przecież wiem, że nie chcesz, bo Cię wkurwiam. bywa, prawda boli, myślenie też, czekają Cię jutro zakwasy na mózgu.. ale wracając - weź się w garść w końcu! ogarnij czy jakkolwiek to teraz sensownie nazwać. bo gówno Ty będziesz miał z marzeń, planów i perspektyw. nikt tego za Ciebie nie zrobi. dobrze, już dobrze, ja wiem, że Ty o tym wiesz, wiem. tylko, że standardowo - nic z tego. przecież też się niczym nie wyróżniasz, bez pasji, większych zainteresowań, opcji `i'm good at..'. trzeba było, kurwa, zbierać znaczki do klaserów, a to nie, nie, fajny rower, mamo, o, piaskownica! już Ci nie wjeżdżam na dzieciństwo. no dobra, okej, masz jakichś ludzi przy sobie - super - masz z kim pogadać i się spotkać. w sumie zabawne, bo gadasz ze mną gdy Cię najdą jakieś myśli, o ironio. pamiętam jak mówiłeś, człowieku, że lubisz swoje życie. cieszę się, no tak, nie gap się podejrzliwie, cieszę, serio. bo póki co nie jest Tobie tak trudno, a nawet jeśli to jakoś dajesz radę. licz na siebie, czasem trzeba, albo tylko czasem trzeba liczyć na innych. reasumując - weź się za siebie i za to, za co wziąć się powinieneś. dystans do świata to właściwie do chuja Tobie potrzebny, i tak podróbka.
_posiedzę na oknie jeszcze.
bo wiesz. lubię Twój pokój, cichy jazz tutaj i cynamonowy tytoń.

`chodź, kochanie, posłuchamy jak oddycha wszechświat.

25.

2009-02-02T17:58:00.004+01:00

chciałabym się zakochać.
wcale nie na śmierć i życie, do grobowej deski, wieczność-przy-tobie-z-tobą. nie. chciałabym się tak delikatnie zakochać. tkwić w zakochaniu przepełnionym spontanicznością i ciągłym poznawaniem drugiej osoby. myślę, że to miłe, gdy możesz po jakimś czasie stwierdzić `znasz mnie na wylot, chociaż nie będzie to stuprocentową prawdą. owszem, interesuje mnie stan, w którym moim statusem będzie `30cm ponad chodnikami. chciałabym budzić się rano i odczytywać smsa 'na dzień dobry', odpisywać, pisać pierwsza. przed snem zadzwonić pod właściwy numer, by usłyszeć ciepłe słowa. dzielić się myślami lub wydarzeniami. wiedzieć kto będzie pierwszą osobą, która musi się o tym dowiedzieć, gdy te coś się stanie. czuć dotyk wzdłuż kręgosłupa i drugą dłoń w swej dłoni. całować nadgarstki, opuszki palców, całować i być całowaną. chciałabym oglądać filmy wieczorami przy ogniu z kominka. i mieć tę pewność, że cokolwiek lub gdziekolwiek to będzie, pojawi się, przytuli i naiwnie zapewni, że would be okay. wtedy nie byłyby potrzebne lody waniliowe ani głośna muzyka. a można by nawet wszystkie nałogi zostawić za sobą, bo byłoby dla kogo.
chciałabym mieć przy sobie kogoś, kogo nie będzie śmieszyło moje zauroczenie widokiem z mostu Świętokrzyskiego. Kogoś, kto będzie patrzył na to tak samo jak ja. Kogoś, przy kim macchiato będzie smakowało jeszcze lepiej. a muzyka będzie grać i grać, i grać.
ta świadomość, że uśmiechasz się dla Kogoś, i do. czasem topić się w oczach.

dlatego też - opowiedz mi na początek o swoim dzieciństwie.
włącz dobry film i otwórz czerwone wino.

chciałabym się zakochać, wiesz?
jutro.

_
nie lubię, gdy przestaję ufać.

24.

2009-01-12T22:24:00.006+01:00

z cyklu: o jak ja się pomyliłam.!
w ten sposób zaczynamy rok dwa tysiące dziewiąty,
a niech się tak po prostu w końcu coś zacznie układać,

proszę.

_
posłuchaj.
nie jestem ładna, nie mam zgrabnego tyłka, długich nóg, pięknych oczu, porcelanowej cery, dobrego rozmiaru, idealnych włosów, ponętnych ust,
nie jestem mądra, nie wiem kto jest premierem polski, co się wydarzyło w 1939r., gdzie leży rosja, jak się pisze gżegżółka, co to układ limfatyczny, którym przyciskiem włącza się komputer, skąd się biorą dzieci, jaka bitwa pod grunwaldem, fajne obrazki są, a jan III sobieski to taka wódka,
nie jestem oczytana, lubię brawo, nie mam pojęcia kto to mickiewicz, nie znam kapuścińskiego, bułhakowa, ‘ulisses’ to chyba telenowela z tvnu,
nie słucham muzyki określanej względnie jako ‘dobra’, pieprzyć mozarta i bacha, zatrzymałam się przy smerfnych hitach dziewięć dziewięć,
moją idolką jest britnej spirs i natalia orejro, ładną lateksową kieckę ostatnio widziałam, wiesz? w przyszłości znajdę ślepego i głuchego, bogatego faceta, nauczę się chodzić w szpilkach i obcas od tych szpilek temu ślepemu-głuchemu-bogatemu facetowi wbiję w oko. uwierzą, gdy przez łzy będę tłumaczyła, że to samobójstwo, co ze mną, gdzie testament.
jestem pusta, w uszach mi gwiżdże.
więc, do cholery, nie mogę być interesująca.

23.

2009-01-04T16:10:00.001+01:00

Nie Daję Rady
_
nie znoszę tych słów,
a tak dobrze mnie teraz opisują.

22.

2008-12-27T00:48:00.003+01:00

cześć,
to znowu ja. chciałam Ci napisać, że jestem ostatnio szczęśliwa. prawdopodobnie chciałabym Ci za to podziękować, wiesz?
czasem jest bardzo trudno poukładać niektóre sprawy, dokończyć czy rozwiązać schematy, wtedy gubi się ostrość i coś zalega, tak w środku, łapiesz? i swego czasu nie potrafiłam zatrybić co dalej i co wciąż. teraz jest tak, że czuję, iż żyję. że ogół wydaje się jakiś taki prosty, chociaż tak naprawdę nie załatwiłam wszystkiego i wiem, że gdyby w tym momencie miało by się cos skończyć nie mogłabym postawić haczyka przy liście rzeczy-pilnie-do-zrobienia. i zobacz, ja tak naprawdę nie chciałam o tym..
_
chciałabym kiedyś umieć to wszystko opisać, wszystko co czuję, co przeżywam. opisać takie dni jak dzisiejszy, wczorajszy, przedwczorajszy, ten sprzed tygodnia i sprzed dwóch lat również. opisać ludzi, których uwielbiam, z którymi dzielę ten czas. by ktoś mógł w przyszłości przeczytać o tym, dowiedzieć się jakie bywało życie, gdy się miało te naście lat. czy Ty wiesz, że są takie miejsca całkiem niedaleko nas, nad Narwią, Bugiem, w środku lasu czy nawet na wsi, gdzie my chodząc po ziemi dotykamy nieba? rozpalamy ogniska, śpiewamy przy dźwiękach gitary, przesiadujemy całymi dniami w emcztery na tarasach, oglądamy deszcz meteorytów leżąc na trawie za miastem, siedzimy razem przy wigilijnym stole. myślisz, że mają tak wszyscy? ja myślę, że nie. i dlatego też chciałabym byś kiedyś pozwolił mi to ubrać w słowa i zapisać złotymi literami.
lubię, bardzo lubię to, co mi dałeś w moim życiu. te życie najbardziej.

czasem chciałabym w Ciebie bezgranicznie wierzyć.
póki co myślę, że fakt, iż piszę do Ciebie jest już pierwszym krokiem. dziękuję.

21.

2008-12-18T21:28:00.004+01:00

-mogłaś się uczyć w Białymstoku. - mówi rodzicielka siedząc naprzeciw. - nie byłoby takich problemów, nie opieraliby się na nazwisku.
-no tak, mamo, ale..

mogłam, dobrze o tym wiem. pierwsze zamiary nauki w innym mieście były wczesną chęcią wyrwania się, z tego miejsca, domu. okres buntu namieszał w głowie i mnie, i rodzinie, może też przypadkowemu otoczeniu. a później pojawili się ludzie, z którymi zaczęłam rozmawiać. potrafiliśmy i potrafimy, choć już rzadziej, rozmawiać ze sobą, nie mówić do siebie, zwyczajnie i nie - rozmawiać. nauczyli jak ufać, podnieśli dobre parę razy z poziomu chodnika, nakopali do dupy i popchnęli do przodu.

tak naprawdę nie wiem gdzie bym teraz była, kim była, jak była i czy w ogóle była, gdyby nie oni. tutaj zupełnie nie trzeba wzniosłych słów, patosu, całej tej górnolotnej otoczki.

nie karmiliśmy się tym.

myślę też, że właśnie ten moment, w którym pojawili się w progu mego życia [nawet dosłownie], byłby punktem zaczepienia w `butterfly effect. dlatego też chodzę po korytarzach tego ogólniaka, nie innego. dlatego też wciąż poznaję interesujących ludzi w mieście, w którym podobno już każdy każdego poznał. dlatego też ułożyłam sobie wstępnie świat, układam go codziennie, i przede wszystkim chcę go układać. a moje marzenia, ideały, wiara, pchają do przodu i zobowiązują do grania z losem w karty.

te miaste lubię głównie za ludzi, których pozwoliło mi poznać. wcale nie za małomiasteczkowość, którą nas tu karmią, nie za widoki, brak perspektyw, ograniczenia wszechogarniające. za tych, którzy się tu urodzili, przyjechali, są, byli, bywają.

za ludzi, którzy wpłynęli na kształtowanie mojej osobowości.

a niech inni narzekają, że taka albo i nie,
tutaj wstaw mój uśmiech i słowo - dzięki.

20.

2008-12-04T18:24:00.004+01:00

hej,

witamy serdecznie grudzień, kokakola wjeżdża w nasze telewizory wraz z mikołajami i otoczką świąt Bożego Narodzenia. prezenty, prezenty, prezenty! - krzyczą dzieci w sklepach filii biedronka, nawet gdy stoją przed pasztetem białostockim. ale kto tak naprawdę nie krzyczał będąc dzieckiem?
_ czy możesz mi kupić prawdziwe szczęście, opakować w zielony papier, zawiązać żółtą wstążką i przyczepić do spadającej gwiazdy? bardzo mi miło, dziękuję, połóż pod poduszką, w końcu za chwilę mikołajki.
.
uśmiecham się, gdy wychodzę z bloku i czuję na policzkach mróz. powietrze pachnie świętami, w słuchawkach nouvelle vague, a dookoła jeszcze nie ma dzikiego pędu, to po prostu grudzień. przemoknięte światła choinkowe, w które przystrojono `centrum tego miasta gasną i zapalają się na przemian, zależnie od natężenia opadów deszczu. ale dlaczego masz nie wierzyć, że to jest związane z twoim mrużeniem oczu? wszystko ma w sobie taki spokój, jakby powiew świeżego powietrza w tym tkwił. przypuszczalnie ma to związek z faktem, iż oddycham, po prostu sobą, i nawet jeśli nie nadążam za światem, nie muszę opłacać przystanków czy egzystencjalnej dziekanki. a mój koc sprawia, że myśli zapijane kawą przypominają sobie, gdzie jest ich miejsce w szeregu, tym samym układając mnie.
walczę o Samodzielność w cieniu wielkiego miasta, nie podsuwaj mi jeszcze słowa - porażka, nie jestem na to gotowa, ani ja, ani moje marzenia.

życie jest dobre -
-powiedz tak czasem rano do lustra,
może odpowie, że czas najwyższy na takie stwierdzenie.

19.

2008-11-24T22:05:00.005+01:00

dlaczego, Ty-Od-Diabła, powiedz mi, wytłumacz, rozpisz, zobrazuj, określ,
..dlaczego to, kurwa, tak właśnie wygląda?

`znowu dziś chciałem odmienić świat,
ale z tego i tak nie wyszło nic.

niech Ci się nie wydaje,
nie rozumiesz, Czytelniku, a ja wcale nie chcę byś zrozumiał.

18.

2008-11-11T01:23:00.006+01:00

wciśnięto mnie na półkę między książki, powiedziano bym siedziała i czekała, aż ktoś tak po prostu po mnie sięgnie. bez większej reklamy, billboardów przy drogach szybkiego ruchu, bez zdjęć i porywających haseł. tak zwyczajnie - sięgnie. by później to wszystko miało się samo również potoczyć dalej, by trwało. tylko czy wiesz, Czytelniku, że stojąc przed wielką szafą z książkami nie zauważysz ani najwyższej, ani najniższej półki? Twój wzrok zatrzyma się na konkretnej, przypisanej właśnie niemu, wysokości. o to zahaczysz, i o to też zahaczy ten ktoś-kto-ma-sięgnąć, albo następni po nim, odwiedzający pomieszczenie z tą całą szafą. czy dziś, czy jutro, nie będzie to miało najmniejszego znaczenia, nic z tego, nic poza tym. wchodzisz, bierzesz, wychodzisz.

-najniższa czy najwyższa? -nie wiem, nie pobierają za to czynszu.

boję się jednego słowa. nie przewija się wśród wielu liter zamieszczonych na tej stronie, od dłuższego czasu pomijam kartkę w słowniku, na której zostało wydrukowane. takim słowem jest Miłość. ważne, i wcale nie proste. to jest to, zauważam, nazywam, zwyczajnie - boję się jednego słowa, wiesz?
i zastanawiam się czy powinnam bać się też słowa Przyjaźń.

callie, if you really want me to -
i can always get you down,
if you got the money for me.

17.

2008-10-27T22:22:00.005+01:00

cześć,
może napisałabym o Tobie, albo nawet do Ciebie, kimkolwiek dziś jesteś. może w tym wymiarze jesteś Młodym Bogiem, a może tylko Moim Bogiem. przecież nie wierzysz w nic, w świętą krowę, figurki ze złota, możliwych wszelkich bogów świata - demony z pod łóżka wtrącają swoje osiem groszy w mój monolog, odezwę do, a bez adresata. może już z Adresatem? wierzę - w Słowa, w Ludzi, w Świat. wierzę również w możliwości wynikające z chęci. i na nocnym firmamencie nieba, wśród deszczów meteorytów, gdzieś jest Twoja gwiazda, Twoja i dla Ciebie. o to się walczy, o jej trwanie. przez nią właśnie przenikają możliwości..
skoro już piszę do Ciebie, chciałabym byś wyświadczył mi małą przysługę. Twoja ingerencja niczemu nie zaszkodzi, a wręcz może pomóc. pieprzę? wybacz, przechodzę do sedna. nie wiem czy posiadasz jakąś lunetę, czy może zwykłe okulary Ci wystarczą, ale liczę, że patrzysz też z okna na świat. czyli musisz widzieć co się tu dzieje. wiesz, to chora trochę opcja te zagubienie ludzi. niby każdy poszukuje własnej drogi, bardzo dobrze, tylko czy tak rozpaczliwego poszukiwania nie dałoby się troszeńkę ukierunkować? rozumiesz, dramatyczne/tragiczne akcje wywołują efekt domina. i się wtedy wszystko sypie, wali, na łeb, szyję. może temu włąśnie piszę? no, weź tam swoją czarodziejską różdżkę czy magicznym pyłem dmuchnij w te okno na świat. oraz poprawki do planu i makiety nanieś. naucz ludzi Szczęścia, właściwie to nie powinna być taka trudna sprawa, prawda?
próbowałam się uśmiechać do nieznajomych, na dziesięc osób pięć patrzy jak na wariatkę, trzy ignorują, a dwie odwzajemniają. na początek nieźle, nie sądzisz?

właściwie nie chcę Cię o nic prosić. to trochę mocno bezczelne. ale
diabeł wpada czasem na okno pogadać i mówi o Tobie. więc skoro
by Cię miało nie być - to z niego kiepski diabeł by był.

palimy razem papierosy. palisz?

może bym Cię polubiła.
miłego wieczoru.

eldo-diabeł_na_oknie.mp3

16.

2008-10-21T22:21:00.003+02:00

nie wiem, zupełnie nie mam pojęcia..
w którym momencie tak wiele mi umknęło.

[..]
-chciałbym byś, gdy otwieram drzwi przytuliła się i powiedziała `źle mi..
więc przytul, Przyjacielu.

15.

2008-10-16T17:00:00.004+02:00

mówiłaś mi, że mam się zmienić..
czasem mam już wrażenie, że moje myślenie nie wybiega poza schematy i określone ramy. że poddałam się procesowi wetknięcia do głowy tysiąca umownych prawd. i ja sama siebie tak kołuję, że właściwie nie jestem pewna pod którym wiekiem powinnam się podpisać, która litera alfabetu rozpoczyna moje imię, jaka cyfra jest między dwa a cztery, co słychać.
padnij! i leżę na brzuchu przełączając trybiki na opcję _`ogół. powstań! salutuję nawet, gdy próbują mnie obrzucić gównem.

może właściwie dzieje się tak cały czas.

tak, zaczęłam się bać, że już nie będę w stanie dogonić świata. a on wcale mnie nie pytał czy może beze mnie pójść naprzód. przez to w którymś momencie przestałam tu należeć, przestałam rozróżniać zło i dobro. nie myślę za siebie, paraliżuje możliwość popełnienia myślozbrodni.
pieprzeni prorocy naszych czasów wyśnili sobie świat pomijając uczucia.

nie usłyszysz spocznij,
witamy w `fallen art,

jeśli wiesz co chcę powiedzieć.

14.

2008-09-28T00:32:00.003+02:00

`-wiesz, że mogliśmy spróbować.
-a ty wiesz, że nie mogliśmy..

była sobie grupa nastolatków spotykająca się codziennie; była sobie grupa NAS.
widywaliśmy się w każdy łikend większym lub mniejszym gronem, mijaliśmy na szkolnych korytarzach z wymownymi uśmiechami, dzieliliśmy się ze sobą czymś więcej niż tylko czasem. dzieliliśmy się naszymi duszami, nie zawsze dogłębnie, ale był to zamierzony ekshibicjonizm z zamiarem profilaktycznego leczenia. wspólne zabiegi przeciwbólowe były najlepszą rzeczą, którą pamiętam. każdy z nas miał większe lub mniejsze problemy, ze sobą albo otoczeniem. nie pomagało nic tak jak jedna, dwie lub więcej osób, siedzących obok, słuchających słów, które trzeba było z siebie wyrzucić. czasem pomimo potrzeby szczerej rozmowy wybierało się opcję `laugh' i bywało lepiej. planowaliśmy przyszłość, przedstawialiśmy przeszłość. było to takim azylem bez konkretnego adresu, za to z konkretnymi nazwami własnymi. często zakrapiane to były spotkania, zakrapiane alkoholem w różnej postaci. też z tym bywało lepiej. szczególnie te w domkach letniskowych nad prawymi dorzeczami wisły. ogniska, grille, posiadówy, domówki, plenerownia. wspólnie łatwiej ogarniało się rzeczywistość. a może to wszystko miało miejsce bo byliśmy młodzi? młodsi?
pamiętam słowa jednego z nich, z nas, odbijające mi się echem po głowie. mówił, że jesteśmy młodymi wilkami, rozbiegniemy się, nie będzie tego, co budowaliśmy przez długi czas. nie chciałam mu wierzyć.
nawet uśmiechaliśmy się na myśl o wspólnym studiowaniu przewidując zachowania i sytuacje.
może dopiero teraz zaczyna docierać, że.

mimo to wiedzieliśmy, że to się skończy. często trzeba było to sobie uświadamiać. wiedzieliśmy, że się skończy, nie spodziewaliśmy, że tak szybko.

istniejemy, bardzo pojedynczo.

-a pamiętasz jak próbowaliście połamać tę gałąź na ognisko?
-pamiętam..
-i większość miała rozwalone dłonie. a jak przesiadywaliśmy całymi dniami w m4 na tarasach?
-pamiętam.. oglądaliśmy filmy, piliśmy ajsti z biedronki, i jedliśmy takie małe bułeczki.. jak one się nazywały?
-maślane, he. to nie była trudna nazwa. i piliśmy piwo wieczorami.
-tak, ty reddsy, a my najczęściej coś mocniejszego.
-rzeczywiście. a bo reddsy nadawały temu taki słodki smak i..
-zapach, wiem. pamiętam, że to było ważne. pamiętam też jak po raz któryś miałaś wolne mieszkanie i hasłem wieczoru było `masz długie, czarne, kręcone..zęby!
-pamiętam! i sąsiadka dzwoniła. a nocne spacery nad zalew i rozmowy o trudnym życiu nastolatków pamiętasz?
-tak. i jeszcze te wszystkie ławki. pod blokami, na fontannie, boiskach.
-prawie jak tekst `koisz się jazzem czy skrętem gdzieś na boiskach.
-no właśnie. wymienialiśmy się wzajemnie muzyką. i bywały te skręty na boiskach. a właśnie, palisz jeszcze?
-tak, a ty?
-nie.
-gratuluję. ostatnio znów usłyszałam przy okazji oglądania `miasta gniewu,.. pamiętasz jeszcze ten film?
-kojarzę. sytuacje ludzi łączące się w całość? chicago?
-no własnie. to na koniec jest piosenka stereophonics.
-maybe tommorow, tak?
-tak.
-poznałem po twoim uśmiechu. dosyć wymowny.
-lubię tę piosenkę, ale zapomniałam już o niej.
-nie chciałbym byśmy zapominali.
-ja też..

znaliśmy miliony swoich tajemnic.
teraz prawdopodobnie znamy raz do roku przy okazji świąt, swoje poglądy na temat wpływu pogody na samopoczucie i ciśnienie współpracowników.

`ajm fajn, tenk ju.

.
gdy myślisz, że tak to może wyglądać za dwadzieścia lat. ale przecież tyle przed nami życia. tylko powiedz, że czasem wspólnie dzielonego. dziękuję.

13.

2008-09-24T15:29:00.007+02:00

w te ostatnie wieczory coraz chłodniejsze i coraz bardziej samotne nie pomagała ani muzyka, ani nawet papierosowy dym. w powietrzu wciąż unosiło się moje rozczarowanie. katowałam się mew, śmietaną w tubce i bielą sufitu nade mną. i tylko miliardy myśli.

bo przecież nie tak miało być, nie tak, ciągle nie tak.

zaczęło mi coś umykać, nieodwracalnie przeciekać przez palce. na moje życzenie, trzykrotne pstryknięcie, paf pif, teraz. na zawsze? nie ma przecież zawsze, pamiętasz? nic już nie chcę pamiętać. może tylko obudzić się któregoś ranka i zobaczyć, że to nie ten pokój, nie te miasto, nie te życie. chcę szansę na nowy początek i nowe możliwości. nową wiarę w i nadzieję na. trochę swobody i trochę szczęścia. more, more, more.

tymczasem siedzę tu, słucham permanentnych skarg i zażaleń całkiem jak biuro obsługi klienta, aplikuję sobie codziennie dawkę uśmiechu, zagłuszam wnętrze. powtarzam bezgłośnie `jeszcze rok, dasz radę, choć sama siebie tym nie przekonuję.

`mam dosyć tego miasta,
czerwono-czarnej mafii.
czy mnie rozumiesz, olo?

12.

2008-09-01T00:04:00.002+02:00

wszystko albo nic.

rozpoczynając pierwszy września, który będzie mnie dotyczył po raz ostatni, znów myślę o wolności. prawdopodobnie spowodowane jest to faktem, iż przez kolejne parę miesięcy niewiele z niej mi pozostanie. i gdy zamykam oczy widzę siebie za kierownicą, zmierzającą do Pragi, Wiednia, Budapesztu, Rzymu, Berlina, Oslo, Helsinek, Amsterdamu, Paryża, Londynu, Dublina.. i być na dachu świata.

czasem tak cholernie boli bariera finansowa, wiesz?

11.

2008-08-21T09:29:00.001+02:00

gdy stoję nad przepaścią z rozłożonymi rękoma nie istnieje świat przepełniony spalinami, godzinami szczytu, okrzykami `fast, fast!. przede mną otwiera się świat złożony z pięknych krajobrazów, świeżości, pierwszego tchnienia. i tylko nauka latania, nie spadania. nie wierzę wtedy w życie po życiu, reinkarnacje, bogów, czyściec, piekło i niebo poza ziemią. takie niebo mam na wyciągnięcie ręki, która wcale nie boi się, że powykręcają jej się nadgarstki przy kurczowej chęci złapania gruntu nad. tam można się położyć wśród słoneczników, oglądać naturalnie ułożone chmury, mrużyć delikatnie oczy patrząc na słońce, oddzielać od siebie źdźbła trawy i tańczyć, śpiewać, krzyczeć. ze szczęścia. roztaczać przed sobą dłonią najwyższe szczyty górskie i wciągać głęboko w płuca morską bryzę. zasypiać i budzić się z ukochaną osobą, wciąż widząc jej uśmiech. najpiękniejsze chwile chować w pudełkach po butach, by przy otworzeniu nadal były aktualne. oglądać deszcze meteorytów całego świata na niezachmurzonym niebie. łapać spadające gwiazdy w locie i nadawać im imiona. pić drinki w kolorach tęczy, palić czekoladowe papierosy. być wśród ludzi, nie czuć uczucia samotności. tworzyć własną muzykę, która przez pokolenia będzie zachwycać miliony zmysłów słuchu.
i wcale nie mówię o prywatnej utopii, lecz miejscu mocno zakorzenionym we mnie, w środku. o miejscu, które tkwi w każdym z nas, i w każdym z was również. takie wizje często nazywają marzeniami, fantazjami, ale ja wiem, że to istnieje wcale nie tak daleko. we wsi, małym, większym mieście - wystarczy chcieć i szukać, zauważać, patrzeć nie pod nogi, a przed siebie. walczyć o spełnienie każdego poranka. być.
a jakże to przykre, że słownik nastolatków ogranicza się do trzech słów - zmuła, alkohol, kurwa. a jakże to przykre, że mój zewnętrzny świat jest tak dostosowany do teraźniejszych wymogów. że tak często czuję się samotna. że tak często zapominam o Marzeniach, Ideałach, Szczęściu. że zmuła, alkohol, kurwa.

ograniczenie prędkości ogranicza półkule mózgowe,
powstań i nie śpij.

10.

2008-07-19T18:08:00.002+02:00

-ile jest takich miejsc w tym kraju, gdzie możesz czuć się wolnym człowiekiem?

siedziałam na deskach sopockiego molo, paliłam papierosa, piłam piwo i patrzyłam w gwiazdy przy akompaniamencie delikatnych dźwięków sigur ros. wiatr rozwiewał nam włosy, a w oddali migotały światła latarni na Helu. spojrzałam na zegarek, wpół do trzeciej, pół metra ode mnie czyściła swoje pióra mewa.
powiedziałam wtedy, że to jest właśnie moment, w którym zdecydowanie chcę krzyknąć:

chwilo proszę - bądź wieczna!

9.

2008-06-29T01:59:00.002+02:00

znów to robisz.
uciekasz od wszystkiego co cię otacza krajową dziewiętnastką, na południe, na południe, gaz, gaz. odnajdujesz się w miejscach, gdzie już nawet horyzontu nie widać. w miejscach, gdzie najbliższymi przyjaciółmi możesz nazwać gwiazdy, muzykę i drogowe światła otwierające przed tobą cały świat. nie, nie włączaj radia o pełnej godzinie, zatrzymaj przy sobie tylko dźwięki i pracę silnika. dodaj do tego trzy słowa - kofeina, tauryna, nikotyna. to obraz czasów kiedy jedyne ramię, w którym możesz się schować, jest twoim własnym ramieniem.

śpiewał ktoś ‘dzieciństwo minęło stanowczo zbyt szybko..’,
miał rację, nie odnajdziesz go już nawet w letnim wietrze targającym włosy.

8.

2008-06-12T23:24:00.006+02:00

powiedz mi, tak, ty, Człowieku, jak to wszystko jest możliwe? nie wiesz o co chodzi? to ja ci bardzo chętnie wytłumaczę. wyobraź sobie.. stoisz pośrodku tłumu na placu zygmunta w stolicy, czujesz to? to dobrze. stoisz i nagle coś przykuwa twoją uwagę, właściwie to zauważyłeś w czyjejś dłoni pistolet skierowany w stronę jakiegoś chłopaka. po krótkiej chwili ten chłopak upada, tłum się rozstępuje, czyjaś dłoń z pistoletem zniknęła. wszyscy odwracają głowę. i ty również odwracasz tę głowę w bok. jesteś uczestnikiem zamieszek w libanie, żołnierze strzelają wręcz na oślep, byle tylko strzelać. na ulicach leżą ciała zastrzelonych kobiet z dziećmi, czyichś mężów, żon, babć, dziadków, dzieci. odwracasz głowę w bok. jesteś na dyskotece, tak, prawie nic nie widzisz przez te jaskrawe światła. przy barze stoi dziewczyna, może masz rację, że słowo stoi nie jest tu odpowiednie, ona właściwie leży półprzytomna. podchodzi jakiś mężczyzna, bierze ją pod ramię i prowadzi.. idziesz za nimi, musisz, on ją rozbiera, ona krzyczy. odwracasz głowę w bok. właśnie obok ciebie przebiegł jakiś małolat, wyrwał z ręki staruszce portfel. a ty znów odwracasz głowę. a ty znów odwracasz głowę. o, to pewnie pijak. a ty znów odwracasz głowę. a ty znów odwracasz głowę. ten mężczyzna miał zawał serca. a ty znów odwracasz głowę. kochająca się rodzina zapewne, tylko dlaczego ta kobieta ma siniaki pod oczami. a ty znów odwracasz głowę. pewnie uderzyła się w szafkę. a ty znów odwracasz głowę.

[ próbuję jeszcze czasem wierzyć, że nie jest tak źle, że wszystko da się naprawić, że problem nie może leżeć w ludziach. czy każde wynaturzenie jest skutkiem.. no właśnie, czego? nadmiaru amerykańskich filmów? gier komputerowych? problemów w domu? a jeżeli problemów w domu to dlaczego wylanych na społeczeństwo i niewinnych ludzi, bądź co bądź? spaczona psychika.. no tak, połowa ludzi ma spaczoną psychikę do tego stopnia?
ja sama niekoniecznie mam odpowiednio ułożone w głowie, ale to nie znaczy, że powinnam wyjść na ulicę i zabawić się w czarno-biały film z błyszczącym nożem w ręku. ]

nie zrobiłeś nic, ja też, i on, i ona, i oni. czy w momencie śmierci, gdy ostatnim zapachem w nozdrzach jest zapach prochu, możesz zrobić cokolwiek prócz zamknięcia bądź otwarcia oczu? zdążysz z czymś innym?
-może z szybkim naprawieniem świata. -cudowny idealizm.
i po co ten nieustanny, bezgraniczny żal do wszystkich możliwych bogów?

a każdy stwórca okazuje się być cynicznym dupkiem.

7.

2008-05-11T21:01:00.001+02:00

zauważyłam, że
wszystkim facetom mojego życia wyczerpały się baterie.

dziękujemy serdecznie za udział w programie.

6.

2008-04-30T14:27:00.005+02:00

pamiętam wieczór, gdy z kubkiem herbaty z mlekiem i cynamonem w jednej dłoni, a pilotem w drugiej, przełączałam sennie kanały. ukryłam przed stanami lękowymi całą siebie pod kołdrą. zadzwonił telefon, przerwałam swoje dotychczasowe zajęcie i wdałam w rozmowę. może nagle dla mojego rozmówcy, a może dla siebie, a może i nie.. zamilkłam z oczami wlepionymi w ekran telewizora. odłożyłam słuchawkę.
pamiętam jak dziś obraz Czeczeńców, ich domów, rosyjskich żołnierzy, karabinów, wybuchów, zgwałconych kobiet, powieszonych albo rozstrzelonych dzieci, legowisk w piwnicach, tysięcy zmęczonych oczu,..
pamiętam, że bardzo długo płakałam. płakałam i nadal płaczę nad tą pierdoloną grą świata w domino. nie-rozumiejąc.

nienawidzę siebie, gdy rozbijają się na miliony
kawałeczków wszystkie moje pieprzone wizje i ideały.

‘zapalam świeczkę za
Ruandę i Liban, Sudan, Czeczenię, Afganistan i Irak.’

5.

2008-04-28T22:49:00.003+02:00

taki cichy wieczór.
trochę szumu pracy laptopa i odgłos myśli odbijających się od ścian. trzy przyciski odpowiedzialne za dalszą część wieczoru. niebieski, czerwony, czarny, czerwony, niebieski. proszę, daj się chwilę zastanowić. łeb pęka od tysiąca stu głosów szepczących, krzyczących, mówiących o, do, z. po prostu przestań. szklanka zimnej wody wysoko zmineralizowanej i trzy tabletki. pomimo zabiegu przeciwbólowego płaszczyzna dywanu zachęcająco ściąga do siebie. tylko bez takich, pobite gary, daj spokój. chociaż chwilę wytchnienia w tym całym zaduchu bez otwartych okien. a co, wyfruniesz? jakoś tak ogromne przestrzenie nie wydają się teraz przyjazne. a tysiąc sto głosów nie odchodzi, nie mija, wręcz przeciwnie, jak gdyby rosły w siłę przy pomocy lekarstw. lekarstwo na ból czy lekarstwo z bólem?
.
nie wsiądziesz w samochód z rozsuwanym dachem, czerwonym obiciem i drewnianą kierownicą. nie wsiądziesz i nie uciekniesz zwiększając obroty. nie zdobędziesz pustyń, czy kolorowych bilbordów wielkich miast. zamiast tego walcz. z nasileniem zakleszczających się ścian. byłoby lepiej i wygodniej ukryć się przed światem w cieniu wszystkich stolic całej ziemi. ale przed tym zatrzymają cię te trzy przyciski. ‘prawdziwy saper myli się tylko raz’ . nie chcesz się pomylić.
nie chcesz też trwać w tym tak samo jak my. uwolnij się nim obdarują cię plakietką, ostemplują i nadadzą numer seryjny. nie daj się wepchnąć na tę taśmę produkcyjną. wsłuchaj się, człowieku, w rytm pulsujących głów i run, forest, run!

-powiedział, że gdy myśli o rozmowie z kimś inteligentnym..
-mylił się.

kilka rozmyślań w porze drugiego śniadania, w czasie gdy brak kofeiny daje się we znaki.

pozdrawiam,
o.

ps. jeśli możesz, włacz sobie dżem ‘paw’ , pomyśl przez chwilę.

4.

2008-04-19T18:21:00.003+02:00

jak często powracają do Ciebie wspomnienia?
przemykają przez zakamarki umysłu sporadycznie wywołując uśmiech czy zawładnęły Twoje życie tęsknotą do dawnych chwil?

‘kto jest kimś, kto jest nikim, a kto został sobą?’

3.

2008-04-13T15:41:00.002+02:00

zastanawia mnie, czy ludzie tak naprawdę potrafią się cieszyć ze świata. mam wrażenie, że tylko tak się mówi, by nie odbiegać od trendów przyjętych przez współczesnych filozofów. w tym wymiarze wypada ubierać się wyzywająco, ekstrawagancko, zgodnie ze stronami najmodniejszych magazynów. wypada być wiecznie uśmiechniętym i na pytanie o samopoczucie odpowiadać ‘ajm fajn, tenk ju’. wypada na śniadanie wypijać szklankę soku grejfrutowego, na obiad zjeść marchewkę, a o kolacji nawet nie wspominać. nie wypada natomiast rozmawiać o seksie, sytuacji finansowej, problemach egzystencji. nie wypada poszukiwać własnej drogi w życiu, ale trzeba iść tą najbardziej obleganą. nie wypada siadać na krawężniku, schodach czy chodniku, przecież są ławki. nie wypada zrywać polnych kwiatów, założono kwiaciarnie. nie wypada siorbać przy obiedzie, mlaskać na bankiecie. są miliony narzuconych zachowań i jeśli którychś nie przestrzegasz, jesteś zrzucony na drugi tor, jesteś gorszy. dlaczego, pytam się, dlaczego.
mimo to każdy twierdzi, że walczy z systemem. och, bulszit.
             ‘.. inny niż wy bo mam prawdziwego ducha.’
zwróciłam dziś uwagę na wysoki blok, dziesięciopiętrowy budynek z wielkiej płyty. na każdym piętrze było około dwudziestu okien co daje dwieście dwadzieścia łącznie. średnio co piąte było uchylone, a co dwudzieste szóste otwarte. ale słońce odbijało się tylko w trzech na najwyższej kondygnacji. te trzy okna sprawiły, że cały blok nabrał jakiegoś wyrazu, nie był taki szary i nijaki. rozświetlił się, a ja poczułam dziwny spokój.

     kasztanowiec zakwitł, witam Cię, Pani Wiosno,
                       dziękuję za te przepiękne pąki.

2.

2008-04-09T19:09:00.003+02:00

to tylko świat.
‘..but what is the right answer? there's no answer. there's just life.’
-mówisz?
nawet bierny obserwator cudzych żyć, niespełnionych zakopanych marzeń i miliardów pretensji, wierzy, że to nie jest, nie bywa złe. że każdy cień przy schodach może skrywać niespodziankę, nie bezustanny strach. poddaje się codziennym zastrzykom nadziei raz w lewe, raz w prawe przedramię, by nie staczać się swoją obraną drogą, a dumnie nią kroczyć.
-ja?
ja mijam nawet tych, którzy piętnaście razy przedawkowali rzeczywistość. skończyłam z zamykaniem oczu, kupiłam sobie na wyprzedaży dystans za dziesięć złotych i daję radę. czasami może nie. skreślić! a wiesz, najlepsze jest to, że nauczyłam się oszukiwać i już nie przegrywam z losem w karty. idę. przed. siebie.

..bez palenia mostów.

i myślę sobie, że spójrz jak szybko dookoła się zmienia wszystko. wśród dawnych ścian państwowych instytucji edukacyjnych, odtwarzam głosy, które w sobie te ściany zatrzymały. ta dziewczyna, co kończyła szkołę z pięć kropka zero, dorabia przy drogach szybkiego ruchu plując sobie w brodę, że polubiła alkohol. a tamten chłopak ze spuszczoną głową, co stoi pod ścianą? jest teraz jednym z tych niepoważnym lekarzy, którzy przed dużą kolejką pacjentów uciekają przez okno. niektórzy wyjechali za granicę, by więcej tu nie wrócić. inni odkładają grosz do znalezionej złotówki, śniąc o lepszym życiu.
mawiali - ‘gdy będę bogaty..’, zatracili się w wyścigu szczurów.
przecież nikt nie powiedział, że będzie łatwo, tak? owszem, nie powiedział też, że będzie tak trudno. tego trzeba było się domyślić oglądając wilka i zająca na czarno-białym telewizorze, w pokoju z nieszczelnymi oknami i octem w lodówce z peweksu.
-ja?
ja jadąc pociągiem szukam miejsca, gdzie nie będę musiała dawkować sobie życia tylko dlatego, że ktoś zaśpiewał ‘nobody said it was easy’. oglądam te twarze mrużąc oczy, bojąc się, że wiedzą i widzą. proszę, zatrzymaj złudzenia?
typowanie totolotka zwiększa twoją szansę na miłość! kup szampon, a wygrasz własną firmę! niedobra margaryna? to nic, znajdziemy ci rodzinę, tylko kup margarynę.
nie szastam na hasła reklamowe banknotami, kupuję tylko dystans za dziesięć złotych, raz w miesiącu. działa. kwestia psychiki.
                głupia rozkminka, tak?
                zlepek niepoukładanych myśli, tak?
                pytasz. odpowiadam.
a w głowie plączą się:
                                   ‘wszystko co powiesz
                                    może zostać użyte
                                    przeciwko tobie.’
                                                              amen.

1.

2008-04-08T15:50:00.006+02:00

siadywaliśmy czasem na ławce późną nocą i marzyliśmy o gwiazdach. marzyliśmy o dniu, w którym znajdziemy się w tej bezkresnej przestrzeni utkanej migocącymi punktami. świat złożony z idealizmu, marzeń i górnolotnych planów był naszym światem, zapisanym na kartach historii złotymi literami.
     a przynajmniej tak nam się wydawało,
     a przynajmniej tego chcieliśmy.
nie było rzeczy niemożliwych, pisywaliśmy na murach ‘mogę wszystko!’, śmialiśmy się w twarz ludziom dorosłym, którzy sceptycznie przyglądali się naszemu zachowaniu. a tak często bywało, że ci dojrzalsi, starsi, Ludzie-Małej-Wiary-Dłużej-Żyjący-Przeżyliśmy-Wszystko próbowali za wszelką cenę ściągnąć nas z piedestału i wetknąć głową w ziemię. mawiali ‘z prochu powstałeś - w proch się obrócisz’, a my wystawialiśmy w ich stronę drwiące, a zarazem niewinne języki i krzyczeliśmy ‘zobaczycie jeszcze!’. tak długo jak tylko wierzyliśmy, ogrywaliśmy los w karty, tak szybciej i mocniej, bardziej, więcej.. rośliśmy w siłę. istniała między nami niewypowiedziana przysięga, że póki razem zawsze damy radę, że tylko musimy razem, a zdobędziemy szczyty świata. przyszłość stała otworem, nie istniały kłódki i zamki nie do otwarcia. bywało tak pięknie i nierealnie, że aż trudno było w to uwierzyć.
za to wiedzieliśmy, że to nam przypadło zadanie ‘zmienić świat’, i chcieliśmy się tego podjąć.
         ..
       bum!
         ..
i kto to wie czy tak naprawdę był to odgłos rozrywanych powiek rano, pękającej bańki mydlanej, fortepianu walącego nam się na głowy czy może był to siarczysty policzek wymierzony w celu otrzeźwienia.. ja nie wiem co to konkretnie było. wiem za to, że zwężyło nam źrenice, osłabiło słuch i węch, odebrało poczucie smaku. może nawet ubyło nam szarych komórek, które nie ograniczały nas do czarnego i białego, a przedstawiały odcienie szarości, nawet kolory. wiem, że zaczęliśmy się od siebie oddalać, przestaliśmy mówić o świecie, do świata, ze światem. zaczęliśmy śladem tych-wszystkowiedzących-ludzi dążyć do powiększania stanu posiadania. rano wstajemy, dzień rozpoczynamy od kawy z papierosem, później idziemy ze wzrokiem wlepionym w chodnik. nie wiem czy rozumiesz, ale przestaliśmy patrzeć w niebo, bo zniknęła nadzieja zobaczenia tam swojego odbicia. utkwiliśmy w pieprzonej windzie ku normalności i zwyczajności. okropne, prawda?
      tak żyjecie Wy,
a my przestaliśmy być dziećmi własnej rewolucji.
           przecież nawet napisy na murach zbledną lub zostaną
                                                                                 zamalowane.

                                                ..a może kiedyś gdy łatwiej będzie
                                                               zacząć na nowo?
                                        -ale po co?
                                        -znów?
                                        -jest dobrze.
                                        -dziękuję, przepraszam, proszę.